Nie chodzi o to, że nie ufam miłości. Chodzi o to, że ja już nie wiem co to jest miłość.

Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.


Choć było oczywiste że nie jestem w stanie go dogonić na drżących nogach ruszyłam za nim w głąb lasu. Nie zostawił za sobą żadnych śladów, a liście znieruchomiały po kilku sekundach, ja jednak uparcie szłam przed siebie. Nie myślałam o niczym innym prócz tego że muszę go odnaleźć. Nie mogłam się zatrzymać – przyznałabym wtedy że to koniec. Koniec miłości. Koniec mojego życia.

Miłość? Coż to takiego miłość? [...] Miłość przeszkadza śmierci. Miłość jest życiem. Wszystko, wszystko co rozumiem, rozumiem tylko dlatego, że kocham. Wszystko tylko nią jest związane. Miłość jest Bogiem, umrzeć - to znaczy, że ja, cząstka miłości, wrócę do wspólnego, wiecznego źródła.

Kochać to także umieć się rozstać. Umieć pozwolić komuś odejść, nawet jeśli darzy się go wielkim uczuciem. Miłość jest zaprzeczeniem egoizmu, zaborczości, jest skierowaniem się ku drugiej osobie, jest pragnieniem przede wszystkim jej szczęścia, czasem wbrew własnemu.

„Pierdol się. Pierdol się. Pierdol się za odrzucenie mnie za to że nigdy nie ma Cię przy mnie. Pierdol się za to że przez Ciebie czuję się jak gówno. Pierdol się za wykrwawienie ze mnie miłości i życia. Pierdolę ojca za to że spierdolił mi życie, pierdolę matkę za to że go nie zostawiła. Pierdolę Cię Boże za to że kazałeś pokochać mi osobę która mnie zostawiła!
Pierdol się. Pierdol się. Pierdol się.”